ég er orðin frekar þreytt á illa virkandi minniskubbnum í hausnum á mér. það kemur oft fyrir að ég hugsa, eða jafnvel segi við e-n, "þetta ætla ég að segja í bloggi" en svo man ég aldrei s*ít þegar ég sest og ætla að fara að skrifa. hreint óþolandi ástand. hugsanir eru fyrir mér svona eins og gufuslæður sem ómögulegt er að halda í. eins og þarmagas : maður finnur lyktina en getur engan veginn séð það með berum augum.
ég hef reyndar ekki mikinn áhuga á því að rekja líf mitt í smáatriðum hér á marsil en vil heldur tjá mig um hluti sem mér detta í hug...en detta strax aftur út að því er virðist. ég er sem stendur að þróa nýja uppfinningu sem mun gera mér kleift að ganga um með post-it-miða og penna á mér at all times til þess að hripa niður atriði áður en þau leysast upp í óminniseilífð heilans. vonum að það beri árangur.
en ég hef ekkert lesið af námsefni í viku núna og það er farið að örla á samviskubiti hjá mér. sérstaklega eftir að ákveðið fólk fór að tala um við mig á kaffihúsi um daginn hve einkunnir skiptu miklu máli nú þegar háskólinn væri tekinn við af menntó. ég kinkaði kolli og beit úr mér tunguna. það er sem sagt ýmislegt sem þarf að bæta úr hjá mér þessa daga og ég ætla að einbeita mér að því.*dæs*
annars er ég svo úrvinda af þreytu að ég verð að sofa út fyrst. fannst ég endilega þurfa að skella mér út að hlaupa eftir að hafa horft á aðþrengdu eiginkonurnar, var næstum búin að týna lyklunum mínum. og nú hefur líkaminn sagt stopp. *geisp* sofa núna. ciao.
